Het paasweekend van 2026 in de Ziggo Dome was opnieuw een groot succes, toen de 14e editie van Ladies of Soul plaatsvond. Een uitverkochte zaal en een verwachtingsvolle sfeer vormden het decor voor een show die zowel op beproefde elementen als op frisse impulsen inzet. Centraal stond het kwartet Edsilia Rombley, Trijntje Oosterhuis, Berget Lewis en Candy Dulfer, dat als constante door de avond leidde en de verschillende gastartiesten harmonieus in het geheel integreerde.
Sinds 2014 heeft het concept van Ladies of Soul zich gevestigd: een vaste basis, aangevuld met solo-optredens, duetten en gezamenlijke optredens van de vier hoofdrolspeelsters, gecombineerd met de uitnodiging van gasten die de avond een bijzonder tintje geven. Deze mix van vertrouwd en nieuw betoverde ook in 2026 het publiek.
De avond begon spetterend met een gezamenlijk optreden van de Ladies, gevolgd door een reeks klassiekers die het publiek meteen in beweging brachten. „Mr. Postman“, „Smile in Your Face“ en „Respect“ waren slechts enkele van de hoogtepunten van deze openingsreeks. Daarna kwamen de individuele artiesten in de schijnwerpers te staan. Edsilia Rombley maakte indruk met haar solo-uitvoeringen van „Never Love This Way Again“ en „Miss You Like Crazy“.
Trijntje Oosterhuis zorgde met haar versie van „Shallow“ van Lady Gaga en Bradley Cooper voor een eigentijds accent, dat erg goed in de smaak viel bij het publiek. Daarna haalde ze Berget Lewis op het podium, die met ‘If I Were a Boy’ haar indrukwekkende stembereik demonstreerde. Candy Dulfer zorgde samen met Numidia en ‘If I Ain’t Got You’ voor een funky moment.
Een bijzonder hoogtepunt was de uitvoering van ‘One Night Only’ uit Dreamgirls, die werd gepresenteerd in een weelderig Las Vegas-decor. Daartegenover stond een humoristisch moment, toen Trijntje Oosterhuis met een kunstmatige muis in haar armen het podium betrad en ‘Ben’ zong – een knipoog naar het verhaal achter het nummer van Michael Jackson. Deze speelse elementen maakten de show luchtiger en zorgden voor afwisseling.
In de loop van de avond lieten de Ladies ook hun instrumentale vaardigheden zien. Bij „Ladies Night“ van Kool & the Gang grepen ze zelf de instrumenten: Candy op de drums, Trijntje op de saxofoon, Edsilia op de bas en Berget op het keyboard. Dit optreden viel bij het publiek beter in de smaak dan vorig jaar. De sfeer werd verder opgezweept met “Back to Life” van Soul II Soul, Rick James’ “Super Freak” en een eerbetoon aan Stevie Wonder.
Naast de Ladies of Soul waren het ook de gastartiesten die het publiek in vervoering brachten. Deniece Williams bracht haar hits ‘Free’ en ‘Healing’ ten gehore en zong samen met Keith John, haar voormalige collega uit het achtergrondkoor van Stevie Wonder, ‘Too Much, Too Little, Too Late’. Kid Creole bracht met ‘Stool Pigeon’, ‘I’m a Wonderful Thing (Baby)’ en ‘Annie, I’m Not Your Daddy’ een heel andere energie op het podium.
Een blok met nummers van Candy Dulfer rond Prince, waaronder “Kiss” en “1999”, mocht natuurlijk niet ontbreken.
Irma Derby nam het publiek mee naar de jaren ’70 en ’80 met een disco- en soulmedley. „Hot Shot“ en „Last Dance“ zorgden voor een uitgelaten sfeer in de zaal.
Een vooruitblik op de toekomst mocht niet ontbreken: voor de editie van 2027 werden de Pointer Sisters als gasten aangekondigd.
De dames vormden de finale van de show met uitgebreide medleys die verschillende genres en tijdperken verenigden. “Rapper’s Delight”, “Good Times”, “Last Night a DJ Saved My Life”, “Blame It on the Boogie” en “Relight My Fire” waren slechts enkele van de nummers die in deze razendsnelle reeks te horen waren. Numidia en Irma keerden voor het laatste deel van de show nogmaals terug op het podium en gaven de avond een collectief karakter.
Met „Don’t Leave Me This Way“ eindigde het reguliere deel van de show, waarna het publiek werd beloond met een toegift van „Let’s Hear It for the Boy“, samen met Deniece Williams. De avond werd afgesloten met „A Love Like This“, waarmee de Ladies of Soul afscheid namen van het publiek.
